srebrenica...

balkan gezim çok güzeldi, gezilen yerler, gezi grubum... her şey yolundaydı.

ancak, gezinin bosna-hersek kısmı oldukça buruktu... çok değil, 15 yıl önce, yakın coğrafyamızda yaşananların izleri insanın canını fena halde acıtan cinstendi...

en çok etkilendiğimse; (üzülerek belirtiyorum ki) gidip görmeden önce hiç bilmiyor olduğum "srebrenica katliamı"ydı.

Srebrenica Katliamı:

II. Dünya Savaşı'ndan bu yana Avrupa'da gerçekleşmiş en büyük toplu insan kıyımı olması ve Avrupa'daki hukuksal olarak ilk kez belgelenmiş soykırım olması açısından da önem taşır. Yugoslavya'nın çöküşü üzerine 1992 yılında Sırpların Bosna'da başlattıkları soykırımın ardından bölgeye zoraki olarak müdahele eden Birleşmiş Milletler'in güvenli bölge ilan edilen 6 bölge arasında Srebrenica'da bulunmaktaydı. Savaştan önce nüfüsu 24 bin civarı olan kentin nüfusu diğer bölgelerden gelen mülteci göçleriyle 60 bin civarına gelmişti. Artık Srebrenica 'açlık' ve 'hastalıklar' ile mücadele eden bir 'toplama kampı'na dönüşmüştü. Müslümanların elindeki silahlar BM Barış Gücü tarafından koruma gerekçesiyle toplanmıştı. Ratko Mladiç komutasındaki Sırplar Srebrenica'ya olan saldırılarını sıklaştırdıklarında Müslümanlar'ın toplanan silahlarını geri almak için yaptıkları basvuru sorumlu Hollanda komutanı Thom Karremans tarafından reddedildi. Hollandalı askerler bir gece yarısı Bosna'daki BM Barış Gücü komutanı Fransız generalden aldıkları emir doğrultusunda kenti boşalttılar. Savaş sırasında şehrin güvenliğinden sorumlu olan Hollandalı Komutan Thom Karremans kendisine sığınan 25 bin mülteciyi ve şehri Sırplara teslim etti.

11 Temmuz 1995 günü Ratko Mladiç silahlarından arındırılmış kente hiç zorlanmadan girdi. Sonra da Sırp askerler Müslüman Boşnakları yolarda, dağlarda hunharca katlettiler.

Sırp katiller cesetlerin kimlikleri tespit edilmesin diye cesetleri parçalayarak sayıları 64'ü bulan toplu mezarlara gömdüler. Daha sonra orataya çıkan bir video kasedinde Sırp generalin kenti boşaltan Hollandalı komutana bir hediye verirken görüntüleri çekilecekti. Bir hafta süren katliam II. Dünya Savaşı'ından sonra insanlığa yapılan en büyük suç olarak arşivlerde yer aldı. Lahey Adalet Divanı bir hafta süren katliamın bir 'soykırım' olarak kabul etti; ancak Sırbistan'ın sorumlu tutulmayacağına karar verdi.

(http://tr.wikipedia.org/wiki/Srebrenitza_katliamı)

kumpir, waffle, midye, dondurma vs. yeme önerilerimi hiiiç reddetmemiş olanlara gelsin

nerede her an (her saat ve her yerde) her şeyi yiyebilme potansiyeli olan bir insan var, orada çok güzel bir insan var.

onu sevelim.

türkiye' de kadın olmak

hani mekanlar damsız almıyor da, içimiz ferah ferah giriyoruz, oturuyoruz, eğleniyoruz, gülüyoruz, giyiniyoruz ya, benzer şekilde, erkeklere damsız sokağa çıkmak da yasaklansın.

çok rahat ederiz bence. vallaha.

ÖZDEMİR ASAF

Bensiz seni/ benden başkası anlamaz,

Sensiz beni/ senden başkası anlamaz,

Senden, benden/ bize olanca varmadan

Bizsiz bizi/ bizden başkası anlamaz.

topuklu giymeliyim ben, çünkü, boyum kısa

Nil severim, sıklıkla dinlerim.

Yaz başında, önceden defalarca dinlediğim bir şarkısını bir kez daha dinlerken, birden bir farkındalık kazandım:

“Hakikaten ya, topuklu giymeliyim” dedim.

Teşekkürler Nil!

ellerin de yaba gibiymiş

temmuz başında pasaportumun süresini uzatmak için emniyet müdürlüğüne gittim. parmaklarım esneklikten nasibini almadığından, parmak izimi alan memure hanım, parmaklarımın tek tek izini almakta zorlandı ve kendimi kastığımı, sıktığımı sandı, “kendini rahat bırak” gibi telkinlerde bulunmaya başladı. kendimi sıkmadığımı, el yapımın öyle olduğunu anlatmaya çalıştığımda, önce inanmadı gibi.

sonra da elimi tutup yüzüme bakarak “kendin pek kibarsın ama ellerin de pek kabaymış” yorumunu yaptı.

mutluluk nesnelerde değil içimizdedir

Klişe bir başlık ve düşünce biçimi gibi gelebilir belki, ama; hakikatten inanıyorum ben buna.

Mutlu olmayı birşeylere bağlamak, gerçekçi ve sağlıklı gelmiyor. Başka birşey mutluluk; içte taa derinde hissedilen birşey. Bilemiyorum, belki ben çok uç istekleri olmayan bir insanım, çabuk mutlu olabiliyorum.

İnsanlarda da en sevmediğim özelliklerden biri, bulunduğu andan keyif almamalarıdır. Herkesin keyifsiz anları olabilir tabi, ama; benim bahsettiğim, davranış kalıbı biçimdeki kronik memnuniyetsizlik, an’dan keyif alamayıp, hep başka/daha iyi şeyler isteme tutumu.

Söylemek istediğimi örneklerle daha anlaşılır kılabilirim belki:

Aylarca planlanan tekne gezisi gerçekleşmiş, her şey yolunda giderken ve her şey çok güzelken boğazdaki yalılara bakıp iç geçirme, “ah ya burda yaşayanlar var, bir de bize bak” tarzı konuşmalar. (bu arada, yalıda yaşamak, gerçekten mutlu eder mi insanı?)

Ya da güzel bir tatildeyken, güzel denizde mis gibi yüzerken, yakında geçen yatlara bakıp iç geçirme. (peki yat sahibi olmak, gerçekten mutlu eder mi insanı?)

Vs.

yazın okuduğum kitaplar- part 3

ah ah üzülerek bildiriyorum ki; hedefimin yarısını ancak geçebildim maalesef:

* sabahattin ali- kuyucaklı yusuf

* emre caner- kamlumbağa terbiyecisi

* grigoriy petrov- beyaz zambaklar ülkesinde (bir milletin uyanışı)

* paul auster- yükseklik korkusu (vertigo)

* özdemir asaf- dokuza kadar on (yayına hazırlayan: doğan hızlan)

gürültü ile başım dertte...

gürültüden ciddi anlamda rahatsız olan biriyim ben.

düşünme, algılama, karar verme becerilerimi ziyadesiyle sekteye uğratır bulunduğum ortamın gürültüsü.

farz-ı misal; televizyonun olduğu ortamlarda reklamlar başladığı an.

anında -artık refleksiv bir şekilde- sesi kısarım, kısmayan insana da şaşarım. zira, bence kısılmazsa, insan ne karşısındakini duyup anlayabilir ne de kendi kendine bir başka uğraşla meşgul olabilir.

bir başka örnek de, mağazalardaki insana kendini diskoda hissettiren yüksek müzik sesi.

alışveriş başlı başına zorlu ve yorucu iken (hadi müşteriyi geçtim, hele de çalışanlar için) işi daha da yorucu hale getirmek niye?

Büyüyorum ben. belki yaşlanıyorum...

Her şey bir anda olmadı.

Küçük bir leopar desenli toka ile başladı. Derken, kemerler, takılar...

İlk etapta aksesuar tarzım değişti yavaş yavaş.

Gümüş, altın rengi parıldayan ayakkabıları sevmeye, topuklular arasında seçimler yapabilmeye başladım sonra.

Sınırlarımı teker teker ihlal ettim.

Günden güne değişen giyim tarzımı şaşkınlıkla izliyorum şimdi.