paçalarımı kirletmenin dayanılmaz mutsuzluğu

hiçbir zaman "bakımlı" olamadım ben. bir yerimi düzeltirken bir yerim eksik kaldı hep.

yeterince önemsemediğimden sanırım... örneğin "şık" olmaktan başka önceliklerim var hep. "rahat" olmak mesela..

kış gelip havalar soğuduğunda ise, birinci önceliğim "üşümemek" oluveriyor. üstüste giyiyorum en ısıtan giysilerimi. ona rağmen üşüyorum çoğu zaman. bu nedenle ara ara "eee yeter! giyiyorum boynu bağrı açık. nasılsa her türlü üşüyorum" gibi tepkiler veriyorum. ardından, kısa bir süre yeniden ince giysilere dönüyorum. sonra daha çok üşüyor, yeniden aba gibi giysilere dönüyorum vs vs. böyle geçip gidiyor 3-4 ayım..

o değil de, aslında şunu diycektim; geçen kış da demişim hatta:

http://pinkket.blogspot.com/2011/03/ben-hemcinsimin-dogal-rahat-ve-sadesini.html

ben kışın her sabah ne giyeceğimi yağış olup olmamasına göre belirlerim. yağmur varsa etek ve uzun çizme ya da dar paça pantolon/tayt ve uzun çizme giyerim muhakkak. zira, eğer pantolonum botun dışında kalıyorsa çok fena kirlenir. ama bakıyorum da, bazıları ona hiç dikkat etmiyor. ve ona rağmen paçaları hep temiz kalıyor. nasıl başarıyorlar bunu?? söyleyin nolur!

kokoloji oynamak isteyen? ;)

elimdeki kitap biteli bir haftayı geçti ve hala yeni bir kitaba başlayamadım.

son yıllarda yaşadığım "az kitap okuma" sorunumun bir yönü de, biten kitabın ardından bir yenisini seçip başlamamın oldukça uzun zaman alması...

dün akşam, artık bir kitap seçmemin zaruretini hissederek, kendi kitaplığımın yanısıra ev arkadaşımın kitaplığını da gözden geçirdim.

bu arada "kokoloji" ye rastladım.

izmir'de 5-6 yıl önce ablam almıştı, eve misafirler geldikçe oynar ve epey eğlenirdik.

dün de evde 5 kişi olunca hemen oynamayı önerdim. bazılarımız sıkılsa da, değişik ve eğlenceli bir akşam oldu bence.

kitaptaki testlerin çok geçerli olduğunu düşünmüyorum elbette; en azından hepsinin.

zira, kültürel nedenlerle, nesneler ve olayların sembolize ettiklerinin farklılık göstermekte olduğunu iyi biliyorum.

yine de evrensel imgeler de olmalı ki, bazen gerçekten son derece çarpıcı sonuçlarla karşılaşılıyor. hem de hiç tahmin edilemeyen bir şekilde.

bilenler zaten seviyordur diye düşünüyorum; fakat bilmeyenlere farklı bir arkadaş sohbeti yaşamak için önerebilirim naçizane;)

çağımızın hobisi; fotoğrafçılık

yeni değil benim bu hallerim.. çocukluğumdan bu yana hemen hemen her şeye (!) ilgi duyarım. fakat, ne yazık ki "ilgi" boyutundadır çoğu... ne bilgi ne beceri ne çaba...

son 15 yıldır gittiğim kurslardan an itibariyle aklıma gelenler:

badminton, gitar, tenis, pilates, dil konuşma terapistliği, resim, fotoğrafçılık, voleybol, basketbol, almanca, tiyatro, takı tasarımı...

hiçbirinde iyi bir aşamaya gelemedim.

şimdi fark ediyorum da, ne yeteneksizmişim meğersem:( ühüü, yazık bana:)

velhasıl, tam da bugün, 2005'te başlayıp yarım bıraktığım fotoğrafçılık kariyerim için bir adım attım:)

üniversitenin ilk yılının 2. döneminde EFOT'a (ege üniversitesi fotoğrafçılık topluluğu) giderdim. oradaki derslerin bana tek katkısı eğlenceli cunda ve şirince gezileri oldu. ve fotoğrafçılıkla alakam orada öylece kaldı.

bugün de BAKSAM'ın kursuna başladım. hadi hayırlısı;)

bahçelievler ilçesinde görev yapan öğretmenlere açılan ücretsiz kursları da duyurmuş olayım böylelikle:

http://www.bahcelievlermeb.gov.tr/haber-detay.asp?haberid=1067

rosenbergler ölmemeli- alain decaux

yılın ilk oyunu, şehir tiyatrolarından rosenbergler ölmemeli oldu.

prömiyeri çarşamba günü olan oyunu, cuma günü 3. temsilinde izledik biz.

hem de ilk defa gitme fırsatı bulduğum muhsin ertuğrul sahnesi'nde. sahne gerçekten çok iyi! bundan sonra orada nice oyunlar izlemeyi diliyorum kendime;)

orhan alkaya'nın (öyle bir geçer zaman ki'nin balıkçısı) yönettiği oyun 2 perde ve yaklaşık 2 saat.

oyunun konusu, 1951'de yaşanmış gerçek bir hikaye. çok etkileyici ve acı...

fakat ne yazık ki, oyunda o ruhu hissedemedim ben...

oyunculardan mı, rejiden mi, dekordan mı, anlatımdan mı bilemiyorum..

yine de güzel oyun; ama, bu denli "ağır" bir hikaye daha vurucu olabilirdi diye düşünüyorum..

tirilye/ zeytinbağı

yılbaşının hafta sonuna gelişi talihsizlikti belki. ama, hafta sonunda kursları olan insanlar için bu kadarı da iyi geldi sanırım.

mesela, biz, şehir dışına çıkarak değerlendirdik o hafta sonunu. bir süredir aklımızda olan tirilye'ye gittik.

tirilye, istanbul'a sadece 2-3 saat mesafede. bursa'nın mudanya ilçesine bağlı eski bir rum köyü. zeytini ve zeytinyağıyla ünlü. bağcılık ve şarapçılık önceden varmış, şu an ise üretim yok. sadece bakus şarapları tadım ve satış merkezi var.

tirilye, ya da mübadele sonrası değiştirilen ismiyle zeytinbağı, tarihi yönü de güçlü bir köy. dünyanın ilk resimli kilisesi olan "kemerli kilise", taş mektep, fatih camii ve nice tarihi binalar...

köyün tepesindeki "çamlı kahve" ismindeki işletme müthiş bir manzaraya sahip ve kahvaltısı çok başarılı.

sahilde 3-5 tane balık lokantası var, biz savarona'yı tercih ettik, mezelerinden ve hizmetinden çok keyif aldık.

yine sahilde benim gördüğüm kadarıyla 3 tane pansiyon var.

sahile inerken "tirilye çarşısı" diye bir hediyelik eşya dükkanı var, içerisinde çok orijinal el yapımı ürünler var ve işletmecisi çok hoş bir insan.

sözün özü,

istanbul'dan ve "şehir"den biraz uzaklaşmak, sakin sessiz bir haftasonu geçirmek için oldukça tercih edilesi bir yer tirilye!

işe yarar notlar:

* biz bakırköy'den banliyö ile yenikapı'ya geldik ve deniz otobüsü ile güzelyalı'ya geçtik. bu yolculuk 2 saate yakın sürüyor. bilet fiyatları da 20-30 lira arasında değişiyor.

* iskeleden şehre doğru girince dakikada bir geçen dolmuşlara binip 20 dakikalık yolculukla (1 lira) mudanya merkeze ulaştık. oradan yarım saatte bir kalkan tirilye otobüslerine bindik (2,5 lira) ve yarım saat sonra tirilye'ye ulaştık.

* hemen otogarın dibindeki "hotel tirilye"de kaldık. ancak otelin son misafirleri olduğumuzdan olsagerek odaların temizliği olsun, hizmet kalitesi olsun hiç memnun kalmadık.

* fotoğraf çekmek için de oldukça müsait bir yer. ne yazık ki bizim yanımızda makine yoktu, telefonlarla idare ettik.

tesadüfler- volume 8

bildiğiniz gibi geçen hafta "the skin i live in"i izleyip elena anaya'ya hayran olmuştum.

sonrasında kendisini araştırırken "room in rome" filmi de dikkatimi çekmişti.

(http://www.imdb.com/title/tt1263750/)

aynı günlerde bloglardan birinde "russian red- loving strangers" şarkısına rastlamış ve çok sevmiştim.

bugün de ocak ayı etkinliklerine bakarken bu cuma "garajistanbul"da "russian red" konseri olduğunu gördüm.

bunun üzerine "russian red"in "room in rome"un müziklerini yaptığını ve hatta bu müziklerle ödül aldığını öğrendim!

dinleyelim o halde;)

temple grandin- mick jackson

alandan olanlar (psikolojik danışman, psikolog, psikiyatrist, özel eğitim öğretmeni) kadar, alandan olmayanları da etkileyecek gerçek bir yaşam öyküsü...
insanların "farklı" olana tahammülsüzlüğü, önyargıları..
ve bunun, son derece başarılı bir oyunculukla (clarie danes) seyirciye aktarılması..
mutlaka izleyin!

http://tr.wikipedia.org/wiki/Temple_grandin

sufi objeler sergisi

dün akşam cennet kültür ve sanat merkezi'nde "profesyonel"i izleyecektik.

(profesyonel, sırp yazar duşan kovaçevic'in oyunu. istanbul devlet tiyatrolarında bülent emin yarar, yetkin dikinciler, gülen çehreli ve cenap oğuz'un oyunculuğu ile sahneleniyor.)

lakin, hava muhalefeti nedeniyle 10 dakika gecikince, salona giremedik.

biz de moralimizi bozmadan, aynı binadaki "sufi objeler" sergisini gezdik keyifle.

yolunuz düşerse ve de tasavvufa ilginiz varsa, tavsiye ederim.

sergide özellikle dikkatimi çeken ve araştırılacak sanatçılar:

- erol akyavaş

- nusret çolpan (minyatürleri panoramik müze'de de ilgimi çekmişti.)

- balkan naci islimyeli

- mehmet günyeli

daha fazla bilgi için:

http://www.dunyabulteni.net/?aType=haber&ArticleID=186244

dönüp dönüp aynı noktaya takılmak-2

Yavaş yavaş ölürler seyehat etmeyenler,
Yavaş yavaş ölürler okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
Vicdanlarında hoşgörüyü barındırmayanlar,

Yavaş yavaş ölürler!

Alışkanlıklarına esir olanlar,
Her gün aynı yolları yürüyenler,
Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyenler,
Veya bir yabancı ile konuşmayanlar,

Yavaş yavaş ölürler!

İhtiraslardan ve verdiği heyecanlardan kaçınanlar,
Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı görmek istemekten kaçınanlar,

Yavaş yavaş ölürler!

Aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,
Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
Hayatlarında bir kez bile mantıklı tavsiyelerin dışına
çıkmamış olanlar,

Yavaş yavaş ölürler!

dönüp dönüp aynı noktaya takılmak

hayat, ve sanırım en çok da modern hayat, hiç durup da kendimize "ben ne istiyorum?" diye sormaya fırsat vermiyor..

her şey belli önceden.. hangi sosyo-ekonomik sınıfta doğduysanız, ona bağlı olarak..

kendi dahil olduğum orta sınıfta mesela:

mahallenin ilkokulu- ilçenin anadolu lisesi-devlet üniversitesi- yine orta sınıftan mümkünse garantili bir iş- evlilik- çocuk- emeklilik- ölüm.

sanki her birimizin hayali aynı olabilirmiş gibi, "üniversite"nin hayalini kurduk hepimiz lisedeyken...

daha iyi bir alternatifimiz yoktu çünkü...

tutkularımız yok, "çok istediklerimizi" yapmıyoruz hiç birimiz.. bilmiyoruz dahi, neyi istediğimizi...